Dag Christine, ben je al volledig gesetteld?
Nog niet helemaal. Er zijn nog wat kartonnen dozen die
uitgepakt moeten worden en er komt nog iemand langs
om de gordijnen op te hangen.
De kinderen waren niet fan van de witte muren en
hebben voorgesteld om het hier zelf te verven. De
woonkamer is dus al gedaan en de rest zal later volgen.
We doen de inrichting stap per stap want het kost
natuurlijk ook geld. Ik zou bepaalde muren ook nog
willen behangen, maar dat blijft nog een discussiepunt
met de kinderen. Ze moeten nog wat overtuigd worden
(lacht).
Heb je een lievelingsplek in het huis?
De keuken! Ik kook heel graag voor mijn kinderen of vriendinnen. Het is echt een passie. Als er op een dag iets van vrijwilligerswerk is in de buurt waarbij je moet koken, dan doe ik zeker mee. Ook na een dag werk is dat geen opgave voor mij.
Ik heb nog geen gasten uitgenodigd, maar dat zal komen eenmaal de woning in orde is.
Ben je blij dat je verhuisd bent?
We zijn blij met de woning omdat iedereen nu zijn eigen kamer heeft. Als de kinderen moeten studeren is dat handiger. Ik moet wel zeggen, ik stond niet te springen om te verhuizen. We zijn al 4 keer verhuisd op zo’n 30 jaar tijd door gezinsuitbreiding en dergelijke. Deze keer ging onze woning verkocht worden door Woonpunt, dus we moesten wel verhuizen. Gelukkig heeft Woonpunt de verhuis betaald en georganiseerd. Ik was opgelucht. Ik was ook blij dat we in dezelfde wijk konden blijven.
Woon je graag in Sint-Pieters-Leeuw?
Ja heel graag. Ik ben in België gekomen in 1990. Ik ben uiteindelijk in Sint-Pieters-Leeuw terechtgekomen en ben nooit meer vertrokken. We hebben nooit problemen gehad en zijn hier goed ontvangen. Ik heb veel vriendelijke mensen leren kennen: medewerkers van de gemeente, maar ook buren.
Ik herinner me nog iemand uit de wijk met de naam Petrus. Wij noemden hem papa Petrus. Hij was de eerste buur die tot bij ons is gekomen. Hij heeft ons geholpen met onze verhuis en heeft ons zelfs wat kookpotten en glazen gegeven. Wij waren een pasgetrouwd koppel en hadden nog niet veel. Het was echt een lieve man. Hij nodigde ons af en toe uit voor een kop koffie bij hem. Hij is ondertussen overleden.
Er was ook een mevrouw die kinderoppas was. Jaren geleden, toen mij kinderen nog heel klein waren, hielp ze mij een beetje. Toen de kinderen terugkwamen van school met de schoolbus, kon ik nooit op het exacte uur aan de bushalte aanwezig zijn. Ze ving mijn kinderen op en hield ze hoogstens een paar minuten bij, de tijd dat ik zelf terugkwam van mijn werk. Dat lijkt niet veel, maar maakte toch een verschil voor me.
Je kent dus veel mensen uit de wijk?
Eigenlijk heb ik nu niet veel contact meer met mijn buren. Vroeger kende ik mensen, maar die waren al wat ouder en zijn ondertussen overleden. Er is één buur die ik een beetje ken en die heeft mij meegevraagd naar de buurtbabbel van dit jaar. Daar heb ik mensen gezien die ik nooit eerder had gezien. Ik woon nochtans in de wijk sinds 2004! Het ligt wellicht ook aan het feit dat ik vroeg vertrek en laat terug thuiskom van mijn werk.
Heb je de wijk in die tijd zien veranderen?
Ja, wat mij nu opvalt zijn de kinderen! Toen ik hier voor het eerst was in de wijk waren er enkel mijn kinderen en de kinderen van een gezin verderop. Er woonden voornamelijk ouderen. Nu is dat anders. Er zijn kinderen die spelen op straat, je ziet krijttekeningen op de stoep . Als de kinderen me zien, zeggen ze “Dag oma”. Het brengt leven in de wijk en daar ben ik echt blij om.
Je bent geboren in Congo, hoe ben je hier terechtgekomen?
Ik ben naar België gekomen omdat het politiek klimaat in Congo (toen nog Zaïre) niet goed was. Er waren Tutsi en Hutu in de streek en dat zorgde voor problemen. (Tutsi en Hutu zijn bevolkingsgroepen die in de 20ste eeuw meermaals in conflict waren) In onze familie waren er ook mensen met een bepaalde autoriteit waardoor we scheef werden bekeken. De keuze voor België was niet moeilijk. Ik reisde vroeger al graag naar België. Iedereen was vol lof over het land. Ikzelf had graag koning Boudewijn willen zien. Hij was een belangrijke man in onze geschiedenis. Mijn grootvader heeft hem zelfs ooit ontmoet. Toen de koning overleed in 1993, was ik erg aangedaan. Tot op de dag van vandaag doet dat nog iets met me.
Ga je soms nog terug naar Congo?
Ja, maar sinds mijn ouders er niet meer zijn, is het anders. Wij gaan iets dichterbij op verlof. In september zullen we nog een paar daagjes naar Essen gaan, maar als het van mijn kinderen zou afhangen, dan gaan we eerder naar de kust!
